Boek bestellen – Heb ik iets gemist?

Heb ik iets gemist?

Verhalen schrijven. Ik doe het al jaren. Verhalen over vandaag, over gisteren, over morgen.
Over m’n jeugd in Amsterdam Zuid, over de oorlog 1940-1945, over de Ingooi, voetbal, de schilderijen die ik maak, museum­bezoek

Verhaal lezen

Prijs  €19,95

Exclusief bezorgkosten

bookcover-gemist

Bestellen

Het boek kan besteld worden bij boekenbestellen.nl

Boek bestellen

logo_boekenbestellen

ONVOLTOOID VERLEDEN TIJD

Verhalen over m’n jeugd in de Rivierenbuurt

C’est la vie

C’est la vie is de verzamelnaam waaronder ik de circa tweeduizend columnachtige bijdragen rangschik die ik de afgelopen dertig jaar heb geschreven onder de namen Gajus, Erjee en Erjeetje.

Een deel daarvan is opgenomen in dit hoofdstuk van de website en natuurlijk wordt deze regelmatig aangevuld met  nieuwe afleveringen.

Dichterbij is ook leuk

Korte verhaaltjes over onze reizen in binnen- en buitenland.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

151. HET NIEUWE GELUID

“Daar doe je je vaste klanten geen plezier mee,” had ome Bram opgemerkt maar Fritsie was onvermurwbaar geweest.
Geen voetbal tijdens de EK in de Ingooi. En ook geen kroegtoernooi in de straat, geen voetbalpoel, geen tribune en als het aan hem lag ook geen TV.
“Dat kan je niet maken,” hadden Nico en Hansie daarop gezegd maar de uitbater van het eertijds zo vermaarde supporterscafé was doof voor hun argumenten. (meer…)

150. GVD in de Ingooi

 “Weet je nog dat vroeger elke vereniging voor de Paas een grote klaverjasdrive organiseerde,” zei ome Bram dromerig. “Met eieren en paasbroden als prijzen voor de winnaars?”
Het was de middag van Goeie vrijdag en doordat de Ingooi tegenwoordig in een paar toeristengidsjes wordt genoemd, zat de zaak vol met hongerige en dorstige bezoekers van de stad. De leden van Amsterdams oudste supportersvereniging hadden zich daarom teruggetrokken in hun eigen hoekje; aan een tafel die met het bordje ‘gereserveerd voor stamgasten’ aangaf dat buitenstaanders op die plek niet welkom waren.
(meer…)

149. De witte reus

De lente was zo plotseling gearriveerd dat we ’s ochtends besloten om een bezoekje aan de stad te brengen. Beetje rondlopen, bezoekje aan de reisboekenwinkel brengen om te kijken of ze daar een grote wereldkaart hadden, van die dingen. En om alvast wat kilometers in de benen te krijgen voor de geplande reisjes naar een paar Europese hoofdsteden waren we bij het Concertgebouw uit de tram gestapt om vanaf die plaats onze tocht richting centrum te vervolgen.
Het grootste plein van de hoofdstad lag er wat armoedig bij. Gras dat er vaalgroen uitzag als gevolg van de sneeuw en de recente vorstperiode, kale bomen die nog verzonken waren in hun winterslaap en een handvol toeristen die zich bij gebrek aan iets beters vermaakte met de grote letters van I Amsterdam.
En bijna besloten we om toch maar via de P.C Hooft verder te wandelen toen onze blik getrokken werd door de nieuwe aanbouw van het Stedelijk. De badkuip dus, de naam die het al kreeg toen men nog bezig was met de fondsenwerving. Hij heeft daar inderdaad wel iets van weg maar ik vond het toch wat te gemakzuchtig bedacht.
(meer…)

148. Intuïtief

Tsja, wat doe je op een winterse zaterdag waarop je eigenlijk van plan was om je laten meeslepen door beelden van de Elfstedentocht? Je kijkt even op de teletekst of er misschien toch niet een alternatieve tocht is gestart en stelt je daarna tevreden met het normale zaterdagse ritueel. Je begint met de krant en je lost de dubbele sudoku op.
Na de tweede koffie is het tijd voor de boodschappen. Je mag helemaal zelf beslissen, zegt je echtgenote, wat je te eten meeneemt voor morgen en dat is nog lastig genoeg.
Omdat er geen andere afspraken zijn gemaakt besluit je ’s middags om een bezoekje aan de Ingooi te brengen waar je tegen vieren arriveert.
(meer…)

147. Bloemen die nimmer verwelken

“Moet je dat nou zien,” zei een verontwaardigde tante Jans tegen oom Bram, terwijl ze hem de rozen voorhield die ze van de ouwe jongens voor haar 75e verjaardag had gekregen. “Staan nog geen week en de bloemen laten nu al hun blaadjes vallen. Durven ze ook nog op het kaartje te zetten dat het bloemen zijn die nimmer verwelken. Je moet eens tegen die collega’s van je zeggen dat ze goeie bloemen moeten verkopen. Vroeger stond zo’n bos drie weken.” En mopperend deponeerde ze de bos treurnis in een vuilnisbak.
“Overdrijft ze niet een beetje,” vroeg de net gearriveerde Gajus aan Bram die er een beetje beteuterd bij zat te kijken. “Of hebben ze ons bij Wimpies bloemenparadijs een bos in handen gestopt die al twee weken in de winkel stond te verkommeren?”
(meer…)

146. De kop is er af

Of ie zich de befaamde mistwedstrijd tegen Liverpool nog kon herinneren had ome Bram op een gegeven ogenblik aan Gajus gevraagd en toen deze daarop bevestigend had geantwoord waren ze steeds verder afgedaald in die reusachtige grijze geheugenbank met herinneringen. De beslissingswedstrijd van Ajax tegen Benfica in Parijs, de 6-5 nederlaag tegen het Heerenveen van Abe Lenstra, het landskampioenschap van het DWS-A van Solleveld, de teloorgang van Blauw Wit en nog veel meer.
Het was gezellig druk in de Ingooi. De kop van het nieuwe jaar was eraf en dan voeren de benen je zoals Nico het uitdrukte, je bijna op de automatische piloot naar Amsterdams oudste supporterscafé. Om daar de andere mannen een gelukkig Nieuwjaar te wensen, om de ideetjes en plannen voor het nieuwe jaar uit te wisselen, om even bij te praten over hun pensioen en de problemen met de Euro. En om even terug te kijken in de tijd want daar zitten vaak de oplossingen voor de toekomst verborgen.
(meer…)