Alweer een reisverhaal over Vietnam, Ruud?
Een voor de hand liggende vraag maar ja, het kan gewoon niet anders. We brachten er namelijk weer een keer een bezoek en de traditie volgend maak ik dan na afloop een verhaal over onze ervaringen.
(meer…)

Ben jij ook zo’n reiziger die de dag voor vertrek fluitend wat kleding in een koffer gooit en alles verder maar over zich laat komen? Komt tijd komt raad is zijn credo en anders is er altijd wel een behulpzame hand in de buurt.
(meer…)

Het is een koude decembermaandag en we zijn eindelijk op weg. Onze vlucht was gelukkig niet vertraagd. De mist die gisteravond werd verwacht was boven Schiphol weggebleven. De spanning van de afgelopen weken valt van me af. Laat nu alles maar komen zoals we gepland hebben.
(meer…)

Hoe laat is het eigenlijk? Half tien pas. Ik moet me even in m’n arm knijpen om me te realiseren dat we koffie zitten te drinken bij het Hoan Kiemmeer. Een dag geleden zaten we nog in het koude Amstelveen en nu kijken we vanaf het terras neer op de verkeersdrukte beneden ons. Bij een temperatuur van 22 graden en een zonnetje dat pogingen doet om door de ochtendnevel te dringen.
(meer…)

Hanoi, hoe zal ik dat nou beschrijven voor iemand die er nog nooit is geweest. Dat het er stoffig is, oud, dat sommige huizen er vervallen uitzien althans op z’n minst slecht onderhouden? Helemaal waar. Dat het er druk is en lawaaiig en dat het verkeer in de historische binnenstad nog net niet vastloopt maar dat het tijdstip dat het zal gebeuren steeds dichterbij komt? Geen woord aan overdreven, ook niet aan de constatering dat ze met de luchtvervuiling als gevolg van de honderdduizenden brommers en scooters Beijing naar de kroon steken.
(meer…)

“Good for you, good for me,” hebben we in Hanoi al een paar keer gehoord bij het onderhandelen over een prijs en ja hoor, de woordvoerder van de vier mannen met een bromtaxi probeert ons ook met dit argument te overtuigen. Het gaat in dit geval om een rit naar het Brothers café waar we iets willen eten.
(meer…)

Mag je liefhebbers van een reisverslag met een aflevering over voetbal lastig vallen? Ik zie de gezichten van een aantal lezers al betrekken bij deze vraag. Gevolgd door opmerkingen of er nog niet genoeg voetbal is op de buis. Of ik in Vietnam wellicht last had van afkickproblemen omdat ik de koning aller spelen een paar weken moest missen.
(meer…)

Zo’n dikke honderdvijftig jaar geleden maakte de gemeente reiniging in Amsterdam wekelijks een rondje langs de woonhuizen om toilettonnetjes te legen. Er is weinig fantasie voor nodig om je een idee te vormen hoe dat gebeurde. De wagen waarin de inhoud van die tonnetjes werd gedeponeerd had daarom in de volksmond de toepasselijke naam van de Boldootkar.
(meer…)

Heb ik jullie wel eens verteld dat er maar weinig nodig is om mij zeeziek te maken? Dat ik tijdens een ritje met de auto of tram soms last krijg van wagenziekte? Vooruit, nog een keertje dan. Een beetje zelfbeklag mag op z’n tijd.
(meer…)

Afscheid van Hanoi. Het is zondagavond en we wandelen nog een keer door het centrum waar brommers, scooters en taxi’s zich in een eindeloze stroom door de nauwe straatjes persen. De trottoirs zijn nu bijna volledig in gebruik als parkeerplaats, tientallen eetstalletjes zijn in vol bedrijf, oude vrouwtjes roeren in de pruttelende inhoud van grote pannen die op wankele branders met gloeiende brokken cokes staan, hongerig Hanoi heeft een plaatsje gezocht op lage plastic krukjes en eet. Grote kommen soep of een bord rijst met vlees en groente. Het ziet er bijna net zo uit als wat wij in een restaurant hebben gegeten, alleen een stuk goedkoper denk ik.
(meer…)