De Zijderoute

Zeventien jaar geleden reisden wij dwars door China en volgden daarbij een deel van de zijderoute, de naam voor het 1700 jaar oude handelsnetwerk van 7000 kilometer lengte dat het Romeinse Rijk verbond met India, Perzië en China.
Een boeiende maar ook vermoeiende reis van 31 dagen die in Beijing begon en in Lahore eindigde. Via Xian, Lanzhou, Xiahe, Jiayuguan, Dunhuang, Turpan, Urumqi, Kashgar, Karimabad, Gilgit, en Islamabad. Met lokale bussen en de trein, dwars door de Gobiwoestijn en via de Karakorampas van China naar Pakistan. (meer…)

De Aardappeleters van van Gogh

Hoe laat is het op de klok in de kamer van aardappeleters? En wist jij dat Vincent van Gogh meer dan 600 brieven schreef aan zijn broer Theo?
Het zijn vragen uit de speurtocht voor kinderen in het van Goghmuseum.
Wij waren er van de week met de kleinzoon van bijna acht en of het de bedoeling was weet ik niet maar voor we het wisten werden we kind met ons kleinkind en probeerden een antwoord te geven op de vraag wat de aardappeleters tegen elkaar zeiden. Dat viel nog tegen. Waar praat je over tijdens het eten? In een interview vertelde iemand laatst over de boeiende gesprekken die er tijdens zijn jeugd aan tafel gevoerd werden. Zelf kan ik me daar absoluut niets over herinneren en ik neem aan dat het bij de meeste mensen het geval is. (meer…)

155. Ein letztes Glas im Stehen

Het bericht dat de Ingooi ging sluiten gonsde al een tijdje door de stad maar ik kreeg afgelopen zaterdag de bevestiging van Gajus toen ik hem tegenkwam bij Stanislavski, in de stadsschouwburg dus.
Hij was gehaast, tijd voor een uitgebreid gesprek was er dus niet, het oudste supporterscafé had z’n deuren inderdaad een week geleden voorgoed gesloten en er bleken drie liefhebbers te zijn om de zaak over te nemen. Een winkel voor hippe mode, een koffieshop en een eettent die het vooral op de biologische toer wilde gooien. “Bel Nico maar,” zei hij terwijl hij met een brede armzwaai richting Leidsestraat verdween. “Die weet van de hoed en de rand. En doe m’n groeten aan de lezers”. (meer…)

06 Mrt 2014
0 Reacties

154. Brothers in arms

Waarom ga je vanmiddag niet even bij de Ingooi langs had mevrouw Gajus ’s ochtends gezegd. Dan kom je d’r nog even uit.
En hoewel de sneeuw en buiten een gevoelstemperatuur van min acht hem niet echt uitnodigden om er op uit te gaan was hij om twee uur toch maar naar de halte van de sneltram gewandeld waar hij vervolgens met een groeiend aantal wachtende passagiers een minuut of twintig mocht discussiëren over de kwaliteit van het hedendaags openbaar vervoer in Nederland en dat van Amsterdam in het bijzonder.
De sneltram die uiteindelijk toch kwam opdagen was vol maar omdat hij na een halte of zes moest overstappen vond hij het niet erg om te staan.
Al met al was het na drieën voor hij de Ingooi bereikte. Even dacht hij dat de zaak gesloten was maar de deur gaf mee en het zag er zo donker uit omdat Frits de verlichting op een laag pitje bleek te hebben gezet. (meer…)

06 Mrt 2014
0 Reacties

153. Vrienden voor het leven

Of ie al naar de Ingooi was geweest om z’n vrienden van de vaste supporterskern een gelukkig Nieuwjaar te wensen had Gajus junior aan z’n vader gevraagd en nadat deze wat had gebromd over geen tijd, druk-druk-druk, verjaardagen en het verven van de binnenboel had zoonlief z’n vader met zachte doch besliste gebaren in een jas gehesen en waren ze met z’n tweeën op weg gegaan naar Amsterdams oudste café.
Eerst met de tram richting Centraal Station, vervolgens met de 5, de 3 met een stukje lopen als afsluiting.
De verrassing die hun komst in de Ingooi veroorzaakte was groot. “Moet je nou toch eens kijken wie er binnenkomt,” had ome Bram gestameld. En het “ziet, hij is weder opgestaan’ van meneer Piet gaf ook al aan dat de binnenkomst van de stamvader van het groepje oersupporters naast verbazing ook voor zowel vreugde als blijdschap zorgde. (meer…)

06 Mrt 2014
0 Reacties

152. Oud gelul in nieuwe zakken

“Ja, sorry hoor,” zei ome Bram. “Dit kan ik niet meer bijhouden. Jarenlang heet onze column de Ingooi. Daar hebben jullie eind verleden jaar de Ingooi revisited van gemaakt. Vlak voor de EK verleden jaar moest het plotseling de Ingooi.next gaan heten, nooit meer iets van gehoord overigens, en nu zie ik dat Gajus bezig is met een aflevering van de Ingooi revisited. Hoe zit dat oudste? Gaat het jou ook te snel, heb je iets bijzonders te….”
Wat hij verder wilde opmerken bleef in de lucht hangen omdat Hansie hem vakkundig de mond snoerde. “Proef nou eerst eens je wijn, ouwe man. En laat Gajus lekker bezig met z’n stukkie. De lezers van de Ingooi hebben lang genoeg droog gestaan.” (meer…)

05 Mrt 2014
0 Reacties

151. De Oostelijke Eilanden

Wandelen op de Eilanden. ‘De plaats waar architecten hun creativiteit de vrije loop hebben gelaten’, beloofde 100% Amsterdam, een boekje dat Amsterdam aanbiedt in 6 wandelingen. We hadden zin om weer eens een flinke verkenningstocht in de hoofdstad te maken en hoewel ik even twijfelde omdat de combinatie van nieuw en oudbouw achter het Westerdokseiland me ook aantrekkelijk leek kozen we toch voor de Eilanden. Een stuk Amsterdam dat in ongeveer 30 jaar onherkenbaar veranderd is. Je moet echt wel tot de generatie 60-plus behoren om nog sporen te herkennen van de Scheepvaartmaatschappijen, pakhuizen, Werkspoor en tal van andere bedrijven die hier tot voor kort het beeld bepaalden. (meer…)

Bezoekje Cobramuseum

Bij Cobra heeft Hundertwasser plaats gemaakt voor Metahaven, een bureau voor Graphic Design, dat naam heeft gemaakt met een nieuwe manier van werken. Het museum eert de studio met de vijfde Cobra kunstprijs.
De twee initiatiefnemers van het in 2007 opgerichte bureau, Vinca Kruk en Daniel van der Velden, hebben gebruik gemaakt van de groeiende mogelijkheden van internet. Grenzen verdwijnen, beelden kunnen over de hele wereld verzonden worden en eenvoudig bewerkt en gedeeld.
Maar er is meer. In hun werk staan engagement met de hedendaagse netwerkcultuur en de overtuiging dat die transparanter en horizontaler georganiseerd kunnen worden, centraal. In hun werk zie je dat terug in de wijze waarop ze inspelen op maatschappelijke problemen. Of zoals het museum het verwoord: “grenzen van disciplines worden geslecht, kruisbestuiving wordt nagestreefd en het kunstenaarschap wordt vanuit utopische overwegingen kritisch ingezet in de samenleving. (meer…)

133. Als een warm bad

Best mogelijk dat de drukte meevalt, had ik tegen mevrouw erJeetje gezegd. Normaal gesproken ligt het voor de hand dat iedereen er op de eerste dag van de heropening bij wil zijn. Valt nota bene nog op een zondag ook. Maar stel dat de echte liefhebber toch gaat nadenken over de gevolgen van zo’n massaal genomen besluit. Die ziet in gedachten de bezoekers in eindeloze colonnes oprukken naar het museumplein. En het allerlaatste waar hij zin in heeft is om zijn favoriete kunstwerken niet anders dan vanachter een dikke haag mensen te kunnen bekijken. Nadat hij eerst anderhalf uur heeft moeten wachten voor hij naar binnen mag. Wij kunnen best nog een weekje wachten zeggen die tegen elkaar.
Je moet er dus niet gek van op kijken als er nauwelijks bezoekers komen sloot ik m’n analyse af en we besloten om gewoon de kant van het museumplein op te gaan om de situatie ter plaatse te bekijken. Als het dan onverhoopt toch storm zou lopen gingen we honderd meter verder naar het van Goghmuseum. Dat zou na zondag een half jaar gesloten worden in verband met een onderhoudsbeurt. (meer…)

132. De Prinsenstraat

Kom je wel eens in de Prinsenstraat in Amsterdam? Nee, die hoort niet bij de negen straatjes. Die liggen aan de andere kant van de Rozengracht. Ken je de Noordermarkt? Nou, als je daarvandaan doorloopt richting Westertoren, langs de Prinsengracht bedoel ik, dan ga je na honderd meter linksaf, de brug over. De straat die je dan inloopt is de Prinsenstraat. Samen met de Herenstraat, die in het verlengde ligt, een gezellig straatje in de binnenstad. Met cafés om wat te drinken, etalages van speciaalzaken om even bij stil te staan, restaurantjes om wat te eten.
(meer…)