88. I Amsterdam

Hoeveel gezichten heeft de hoofdstad van het land? Vijf, tien? Ik denk dat het er meer zijn. Mooie, lelijke, aantrekkelijke, hartverwarmende, verrassende. Maar het zijn niet alleen de gezichten van de stad die me boeien. Het is de combinatie met de typisch Amsterdamse sfeer die me bij een bezoek altijd weer aantrekt.
Er zijn ook mensen die daar juist een hekel aan hebben en die moeten dan nu maar afhaken. Voor de liefhebbers ga ik nog maar even door met m’n verhaal.
(meer…)

87. Kandinsky en de fiets met de rode bierkrat

‘In het begin van de 20ste eeuw zette een groep kunstenaars de kunstwereld in München volledig op z’n kop. Met hun expressieve, lyrische schilderijen vol felle kleuren stond Der Blaue Reiter zoals zij zichzelf noemden, aan de bron van het ontstaan van het expressionisme in Duitsland.’
(meer…)

86. Noortje komt er aan

 Hoewel de aanleg van de NoordZuid-lijn bij de gemiddelde Nederlander zo langzamerhand vooral leedvermaak oproept door de voortdurende vertraging bij de uitvoering van het project, verzakkingen van een paar huizen in de Vijzelstraat en een gigantische kostenoverschrijding gaan de uitvoerders van deze metrolijn gestaag verder met hun graafwerk.
(meer…)

132. De mannen van de Ingooi

“Om Fritsie te verrassen als ie weer terug is,” had Gajus gezegd en met een sierlijke zwaai had hij het doek op de bar van de Ingooi gezet. “Voilà mensen, de mannen van de Ingooi.”
Het was een vrijdagmiddag, al een tijdje de middag waarop de volledige vaste supporterskern zich in de Ingooi verzamelde om de gebeurtenissen van de afgelopen week te bespreken. Achter de bar stond een invaller omdat de uitbater van de Ingooi een weekje afwezig was als gevolg van een kleine medische ingreep in het AMC. Maar dat was allemaal goed verlopen had tante Jans gezegd en als er geen complicaties zouden optreden kwam ie vrijdag weer thuis.
Terug naar het onverwachte optreden van Gajus die nog had vermeld dat het de bedoeling was dat het werk een plaatsje in de Ingooi kreeg. (meer…)

12 Mrt 2010
0 Reacties

De concertpianist

“Spittend in het gemeentearchief kwam ik bijgaand politierapport tegen”, schreef Jos Wiersema van het Geheugen van Plan Zuid me een tijdje geleden. Hij voegde er aan toe dat ik er een bekende naam en een bekend adres in zou tegenkomen.
Het was inderdaad een verrassing. In het uit 1942 daterende rapport wordt de aanhouding beschreven van Joseph Cohen. Tevens worden het adres en het huisnummer genoemd waar ik vanaf 1943 woonde met de naam van de bewoners van de derde etage.
(meer…)

84. Een andere wereld

In aflevering 83 van C’est la vie vertelde ik jullie over ons bezoeken aan de Vleeshal in Haarlem en het Cobra in Amstelveen.
Bijzonder wat daar te zien is maar ik kon het jammer genoeg niet met beelden tonen. Met deze aflevering wordt dat verzuim nu ingehaald.
(meer…)

1. Inleiding

Na een slecht georganiseerde groepsreis die we einde 2005 in Ethiopië maakten, hadden we het even gehad met de dubieuze programma’s die Reisbureaus je soms voorschotelen. Altijd goed voor een mooi verhaal hoor, al die eindeloos durende ritten in aftandse busjes over onbegaanbare wegen met overnachtingen in krakkemikkige hotelletjes maar genoeg is op een gegeven moment genoeg. Volgend jaar gaan we gewoon een keertje op eigen gelegenheid naar een land dat in ieder geval over een redelijke infrastructuur beschikt spraken we na deze reis af.
(meer…)

83. Kunstoverwegingen

Trouwe lezers weten dat ik een liefhebber ben van kunst. Vraag me niet wat ik allemaal onder dat begrip versta. Veel in ieder geval en als je dat als uitleg onvoldoende vindt moet je maar even in Google kijken. Typ de zoekterm ‘wat is kunst’ in en miljoenen pagina’s openen zich voor je.
(meer…)

2. Good morning, Vietnam

 Zondag 10 december vliegen we naar Vietnam. Eerst met Lufthansa naar Frankfurt en daarna met Vietnam Airlines naar Hanoi waar we half acht plaatselijke tijd arriveren.
Vertrekken op zondagochtend. Dat is eigenlijk best lekker, het is niet zo druk op de weg en al helemaal niet als je om kwart voor zeven denkt te vertrekken naar Schiphol. Maar de eerste verrassing van deze reis staat buiten te wachten, een auto met bevroren ramen. Met zo’n dikke taaie laag die na krabben gelijk weer terugkomt. Verdorie, jongens, moet dat? Ik heb nog geen graadje vorst gezien deze winter maar wij willen nog niet vertrekken naar streken waar het echt warm kan zijn of moeder natuur laat gelijk haar tanden zien.
(meer…)

3. Het begon allemaal met een Solex

Maandag 11 december. Oppassen voor bromfietsers die het op je tas hebben voorzien hadden we als waarschuwing van het reisbureau mee gekregen. En op de stoep blijven, dan liep je het minste gevaar. Een goed advies, niks mis mee, alleen doe je daar niet veel mee in Hanoi en al die andere steden. Hanoi telt zo’n 3 of 4 miljoen inwoners en de helft daarvan heeft een bromfiets of scooter, die als ze niet rijden geparkeerd staan op de stoep. Maar gelukkig loopt het allemaal niet zo’n vaart en heeft niemand het op ons voorzien.
(meer…)