131. Alias de Moker

Waarom ga je niet effe bij de Ingooi langs had mevrouw Gajus ’s middags gezegd en diep in z’n kraag gedoken verliet hij daarom een half uurtje later de sneltram die hem naar het centrum had gebracht. De stad zag er onder een grauwe hemel niet op z’n best uit en een beetje in zich zelf mopperend begon hij aan de korte wandeling naar Amsterdams oudste supporterscafé.
(meer…)

27 Jan 2010
0 Reacties

12. Fever in the morning

Maandagochtend, 18 december. Half zes ’s ochtends arriveren in een hotel is een ongewone ervaring. Bijna alles slaapt nog. Niemand om je vertellen dat ze blij zijn met je komst. Er blijft niets anders over dan een plaatsje zoeken in de lounge en wachten. Maar dat geeft in ieder geval veel tijd voor zelfreflectie.
(meer…)

13. Good night, Hanoi

Maandagmiddag, 18 december. We slenteren nog een keer door Hanoi. Het is zonnig weer en omdat een stad zich dan op z’n mooist toont wordt onze laatste dag er een met een gouden randje.
Kan dat, tot twaalf uur in je bed liggen als je op reis bent? Mis je dan niet veel? Ach, het antwoord is simpel. Om niets te missen moet je goed uitgerust zijn en dat was ik vanochtend niet. Maar nu ben ik weer boordevol motivatie en maak een rondje bij het monument tegenover het hotel. Veel vlaggen en grote borden waarop foto’s van de oorlog zijn geplakt. Soldaten tijdens een aanval, veel oom Ho.
Ton vertelde dat er vanochtend kransen waren gelegd wat met veel ceremonieel was gebeurd. Naast de officiële vertegenwoordigers van allerlei organisaties was er ook nog een soort defilé geweest van oud-strijders. (meer…)

De negentiende dode

Wat ongetwijfeld al jaren bij een groep insiders bekend was werd in 2005 volledig onthuld. De wijze waarop de schepper van het gedicht “De achttien doden”, Jan Campert dus, aan z’n einde was gekomen.Gedood door medegevangenen omdat hij aan de kampleiding van het concentratiekamp Neuengamme namen van leden van de geheime kampraad van gevangenen had doorgebriefd. (meer…)

14. Van Hanoi naar Hue

Dinsdag, 19 december. Als alles goed gaat vliegen we om kwart voor een naar Hue. Uurtje vliegen waardoor we de hele middag kunnen besteden aan een eerste verkenning van de stad.
Half negen, ik heb net ontbeten. Het busje dat ons naar het vliegveld zal brengen komt straks om half elf. Tijd genoeg dus. Hebben we eigenlijk al tickets? Ik kijk in het mapje waarin ik die dingen heb opgeborgen maar kan geen kaartjes ontdekken. Vreemd, zou de chauffeur van de bus ze meenemen? Weet je wat, ik loop even naar de balie, misschien liggen ze daar wel klaar.
Tickets for Hue? No, sir. De twee dames van de receptiebalie kijken nog even bereidwillig in wat laatjes maar niets. Geen envelopje voor Smit en Jansen. Maar geen paniek, als we vragen hadden moesten we gewoon even naar mrs. Thy van Tulip Tours in Saigon bellen, zij wist alles.
“Kan ik even naar Saigon bellen?”
“No problem, sir. But you have to pay.” (meer…)

15. De keizerlijke stad en de citadel

Woensdag, 20 december. We zijn in Hue, gedurende een paar eeuwen de symbolische hoofdstad van Vietnam. Absolute must is een bezoek aan de citadel, die tijdens het Tetoffensief voor een groot deel werd vernield.
Kwart over acht ’s ochtends. Ik ben klaar wakker. Het regent zachtjes en buiten glimt Hue me met natte daken en straten tegemoet.
Hue, de naam roept herinneringen bij me op aan de oorlog in Vietnam omdat hij vaak werd genoemd in nieuwsjournaals. Hoe lang is dat eigenlijk geleden? Twintig jaar, vijfentwintig? Ik weet het niet precies meer, het was de tijd van bombardementen die dan weer werden gestopt en daarna toch weer doorgingen, van demonstraties met leuzen tegen Johnson Molenaar en wat al niet. Ik moet het thuis opzoeken. (meer…)

16. Het smaakt naar meer aan de Parfumrivier

Woensdag, 20 december. We zijn in Hue waar we een dag vullen met bezoeken aan een weeshuis, de Citadel, twee wonderlijk eethuizen, varen op de Parfumrivier, en nog veel meer. Had ik er niet beter drie in plaats van twee hoofdstukken van kunnen maken? Vast wel maar morgen moeten we weer verder en er komt nog veel meer.
(meer…)

17. Poetsen en polijsten

Donderdag, 21 december. Van Hue naar Hoi An. We rijden met een busje langs de kust in zuidelijke richting, passeren Dah Nang en bezoeken onderweg een werkplaats waar ze en gros marmeren beelden vervaardigen. Tegen vieren arriveren we op onze plaats van bestemming, het life heritage resort in Hoi An.
Met een busje waar wel acht personen in passen, verlaten we om een uur of tien Hue. Uurtje of vijf zes rijden geeft ons reisoverzicht aan. Met een chauffeur die z’n voertuig volledig in de hand heeft maar jammer genoeg over een engelse woordenschat beschikt die beperkt blijft tot een woord of tien. Geen uitleg dus over wat er onderweg te zien is.
De weg volgt de kustlijn, met mooie vergezichten waar we het eerste deel, van de rit weinig van zien omdat het regent. Nou ja, het zij zo. Dan maar een paar natte plaatjes maken.
Na een paar uur rijden en een paar korte fotostops pauzeren we bij een soort strandhotel. Onze chauffeur gaat wat eten en een vriendelijke meneer komt vragen of wij ook plannen in die richting hebben. Wij hoeven nog niet zo nodig, hebben uitgebreid ontbeten en wandelen een stukje langs het strand. Een kop koffie? Nou vooruit, om wakker te blijven. Mooi hotel overigens, met een zee die flink tekeer gaat. (meer…)

18. Relaxen in Hoi An 1

 Vrijdag/Zaterdag/Zondag, 22/24 december. Lekker hoor, zo’n paar dagen ontspannen doorbrengen in Hoi An. Beetje wandelen, kooklessen, terrasje pikken, mooie outfit laten maken voor het kerstdiner en nog veel meer. Wordt dit weer een ooggetuigenverslag van onze belevenissen? Mmmm, nee. Daar lenen deze dagen zich niet voor. Maar dat betekent niet dat er niets over de plaats te vertellen is. Ik beperk me echter tot de bijzondere dingen. Bijzonder in mijn ogen althans.
Hoi An, leukste stadje van Vietnam, las ik ergens. Dat is wat overdreven maar wel een bijzondere plaats. That’s for sure
(meer…)

19. Relaxen in Hoi An 2

Een masterclass koken volgen. Moet je beslist doen als je in Vietnam bent. En fietsen natuurlijk.
Fietsen in Vietnam, daar kon ik me nog wel iets bij voorstellen maar wat een kookcursus inhield was me volkomen onbekend. Dat zal dan wel ergens bij een restaurant in de keuken zijn was de voor de hand liggende gedachte. Of thuis, bij een particulier.
Voor de receptie van het Life heritage Resort  Hotel in Hoi An was onze vraag naar een mogelijkheid echter gesneden koek. Ah, u wilt een keertje koken, yes. Geen punt, wij geven u wel op. Heeft u nog voorkeur voor een dag? We kozen voor de zaterdag. (meer…)