151. HET NIEUWE GELUID
“Daar doe je je vaste klanten geen plezier mee,” had ome Bram opgemerkt maar Fritsie was onvermurwbaar geweest.
Geen voetbal tijdens de EK in de Ingooi. En ook geen kroegtoernooi in de straat, geen voetbalpoel, geen tribune en als het aan hem lag ook geen TV.
“Dat kan je niet maken,” hadden Nico en Hansie daarop gezegd maar de uitbater van het eertijds zo vermaarde supporterscafé was doof voor hun argumenten. (meer…)
152. Oud gelul in nieuwe zakken
“Ja, sorry hoor,” zei ome Bram. “Dit kan ik niet meer bijhouden. Jarenlang heet onze column de Ingooi. Daar hebben jullie eind verleden jaar de Ingooi revisited van gemaakt. Vlak voor de EK verleden jaar moest het plotseling de Ingooi.next gaan heten, nooit meer iets van gehoord overigens, en nu zie ik dat Gajus bezig is met een aflevering van de Ingooi revisited. Hoe zit dat oudste? Gaat het jou ook te snel, heb je iets bijzonders te….”
Wat hij verder wilde opmerken bleef in de lucht hangen omdat Hansie hem vakkundig de mond snoerde. “Proef nou eerst eens je wijn, ouwe man. En laat Gajus lekker bezig met z’n stukkie. De lezers van de Ingooi hebben lang genoeg droog gestaan.” (meer…)
153. Vrienden voor het leven
Of ie al naar de Ingooi was geweest om z’n vrienden van de vaste supporterskern een gelukkig Nieuwjaar te wensen had Gajus junior aan z’n vader gevraagd en nadat deze wat had gebromd over geen tijd, druk-druk-druk, verjaardagen en het verven van de binnenboel had zoonlief z’n vader met zachte doch besliste gebaren in een jas gehesen en waren ze met z’n tweeën op weg gegaan naar Amsterdams oudste café.
Eerst met de tram richting Centraal Station, vervolgens met de 5, de 3 met een stukje lopen als afsluiting.
De verrassing die hun komst in de Ingooi veroorzaakte was groot. “Moet je nou toch eens kijken wie er binnenkomt,” had ome Bram gestameld. En het “ziet, hij is weder opgestaan’ van meneer Piet gaf ook al aan dat de binnenkomst van de stamvader van het groepje oersupporters naast verbazing ook voor zowel vreugde als blijdschap zorgde. (meer…)
154. Brothers in arms
Waarom ga je vanmiddag niet even bij de Ingooi langs had mevrouw Gajus ’s ochtends gezegd. Dan kom je d’r nog even uit.
En hoewel de sneeuw en buiten een gevoelstemperatuur van min acht hem niet echt uitnodigden om er op uit te gaan was hij om twee uur toch maar naar de halte van de sneltram gewandeld waar hij vervolgens met een groeiend aantal wachtende passagiers een minuut of twintig mocht discussiëren over de kwaliteit van het hedendaags openbaar vervoer in Nederland en dat van Amsterdam in het bijzonder.
De sneltram die uiteindelijk toch kwam opdagen was vol maar omdat hij na een halte of zes moest overstappen vond hij het niet erg om te staan.
Al met al was het na drieën voor hij de Ingooi bereikte. Even dacht hij dat de zaak gesloten was maar de deur gaf mee en het zag er zo donker uit omdat Frits de verlichting op een laag pitje bleek te hebben gezet. (meer…)
155. Ein letztes Glas im Stehen
Het bericht dat de Ingooi ging sluiten gonsde al een tijdje door de stad maar ik kreeg afgelopen zaterdag de bevestiging van Gajus toen ik hem tegenkwam bij Stanislavski, in de stadsschouwburg dus.
Hij was gehaast, tijd voor een uitgebreid gesprek was er dus niet, het oudste supporterscafé had z’n deuren inderdaad een week geleden voorgoed gesloten en er bleken drie liefhebbers te zijn om de zaak over te nemen. Een winkel voor hippe mode, een koffieshop en een eettent die het vooral op de biologische toer wilde gooien. “Bel Nico maar,” zei hij terwijl hij met een brede armzwaai richting Leidsestraat verdween. “Die weet van de hoed en de rand. En doe m’n groeten aan de lezers”. (meer…)